سرم تقريبن سيم پيچي كامل شده است. آب دهانم را نمي توانم فرو ببرم. مگر با كلي سر و صدا. بند كلاه توري اي كه به سرم كرده و سيم ها را به آن وصل كرده بدجوري گلويم را فشار مي دهد.

بايد ده دقيقه اي شده باشد كه چشمانم را بسته ام . حوصله ام سر رفته، يك لحظه چشمانم را باز مي كنم ببينم دارد چه كار مي كند. مي بينم پاي چپش را انداخته است رو صندلي و به مانيتور نگاه مي كند. سريع چشمانم را مي بندم. نتوانستم دستش را ببينم حتمن ماوس تو دستش بود. صدايش را گاه به گاه مي شنوم. ديروز كه ديدمش به نظرم خيلي آدم حسابي مي آمد فكر نمي كردم تنها كه باشد اينجوري رو صندلي مي نشيند.

                    ديروز وقتي براي اولين بار ديدمش خيلي مودبانه حرف مي زد

            -                   - خب! مشكلتون چيه شما؟

      كمي من و من مي كنم. مثل هميشه نمي دانم از كجا شروع كنم. دلم را به دريا مي زنم مي گويم:            

     ديروز صبح كه از خواب پا شدم تو دسشويي بودم لحظه اي كه پا شدم كمي سرم گيج رفت بعد چشام سياهي رفت و تعادلمو از دست دادم. د‍رس يادم نمياد كه چي شد فقط احساس مي كنم پنج – شیش بار سرمو محكم به در دسشويي كبوندم. بعدش خيلي راحت دستمو شستم رفتم  بيرون. اصلن حواسم نبود كه چه اتفاقي افتاده تا اينكه داداشم پرسيد سر و صداها چي بود؟ كه همه چي يادم اومد.

ديگر حسابي خسته شده ام. دوست دارم چشمم را باز كنم. فقط صداي فن كامپيوتر مي آيد و هر چند ثانيه صداي كليك كردن هاي دكتر. سعي مي كنم به چيزي فكر نكنم. اما نمي شود. افكار خودشان به سراغم مي آيند. ترجيح مي دهم بدبينانه ترين حالت را در نظر بگيرم. ناگهان تمام سياهي نارنجي مي شود. حتمن پروژكتوري كه سمت راستم هست را روشن كرده. به ديروز فكر مي كنم.

                    - قبلنم هچين اتفاقي برات افتاده ؟

                    - نه! اولين باره

                    - قبلش سر دردم داشتي ؟

           -                   - يادم نمياد. تازه بيدار شده بودم.

                    - مطمئني يه سر گيجه ي عادي نبوده كه موقعه ي پا شدن پيش مياد

           -                   - نمي دونم ولي قبلن اونجوري واسم پيش اومده اين با اون فرق داره. هنوز جاي كوبيدگي ها رو سرم معلومه

                                                   -  چشاتونو باز كنيد و به پروژكتور نگاه كنيد

                    آخيش داشتم دق مي كردم. چشمانم را باز مي كنم و به مانيتور زل مي زنم. كه ناگهان  با نگاه متعجب دكتر مواجه مي شوم. سرم را به راست مي گردانم و به پروژكتور نگاه مي كنم.

                -   - پلك نزن

                     پروژكتور خاموش مي شود

                    - پلك نزن

                     روشن مي شود

                    - پلك نزن

          روشن و خاموش شدن هاي پروژكتور و پلك زدن ها و پلك نزن گفتن ها چند باري تكرار مي شود. نمي دانم چند دقيقه است به روشن و خاموش شدن پروژكتور زل زده ام. پلك زدن هايم كمتر شده. احساس مي كنم  دارم كور مي شوم. باز به ديروز فكر مي كنم.

       -       - كسي تو خونوادتون سابقه ي بيماري داشته ؟

           - نه

-         - كلن چه جور آدمي هستي ؟ افسرده نيستي ؟

-          - افسرده؟ نه! اصلن! كلن آدم شادي هستم

-                       - سر دردم داري؟

-             - آره زياد پيش مياد

      -        - استرس چطور؟

-                      - بله! تقريبن زياد

      -        - يه آزمايش خون مي نويسم و يه نوار مغز. فردا شب بيا نوار مغز بگير

-          - چشم! مرسي! خداحافظ

      -        - خداخافظ

فكر مي كنم:« الكي الكي مريض شدم ها. چه دردسري شد. فكرشو كن تو دانشگاه يه بار واسه آدم همچين اتفاقي بيفته. واسه هفت پشتش بسه »

 پروژكتور خاموش مي شود.

                    -  تموم شد. راحت باش

-                   - ممنون

                    شروع مي كند به باز كردن سيم ها. ديگر مطمئن هستم كه مشكلي دارم كه چيزي نمي گويد. بلاخره به حرف مي آيد

                    - مشكلي نداري. خيالت راحت باشه. فردا ميتوني بياي كتبيشو بگيري ؟

پيوست1: ديروز پرينت نوار مغزم را گرفتم. كسي براي يك نوار مغز سالم، مدل هشتاد و پنج كه فقط يك بار تا مطب دكتر رفته است مشتري سراغ ندارد؟  براي خودم بيست و شش هزار تومان آب خورد. زير قيمت مي فروشمش. با پورسانت عالي

درد دل ( يا دل درد ) : نمي دانم چرا مصرف آب تهران بالا كه مي رود، اداره ي آب و فاضلاب قبل از هر كاري آب خانه ي ما را  چند ساعتي قطع مي كند. بي خبر از اين كه در خانه ي دانشجويي من و برادرم هيچ منبع آبي پيدا نمي شود. احساس مي كنم تبديل به يك مخزن پر از اوره شده ام!!!

 در به در دنبال يك نفر مي گردم تا يك دل سير با هم بخنديم و قدم بزنيم و از همه چيز حرف بزنيم ، یک کارگر با دستمزد پایین سراغ نداری برایم این کارها را انجام بدهد؟!!!

می دانم اشتباه کردم. اما نمی شد. باور کن! تو هم اگر بودی همان کار را می کردی

الان هم نمی توانم جلوی خودم را بگیرم. آن وقت که چند سالی بچه تر هم بودم. کلاس اول دبیرستان زنگ ریاضی میز آخر. فقط چند دقیقه از کلاس مانده بود. می دانم اگر آن کار را نمی کردم زندگی ام خیلی با امروز فرق داشت. حتمن نمره ی ریاضی ام بیشتر از پانزده و نیم می شد. شاید نمره ی سهیل هم به ده می رسید و اخراج نمی شد. آخ... اگر سهیل اخراج نمی شد. آن وقت سال دوم من آن قدر تنها نمی شدم. اگر اخراج نمی شد تغییر رشته را بهانه نمی کردم تا سال سوم دوباره هم کلاس شویم. اگر آن کار را نکرده بودم مجبور نبودم لقب دهان پرکن تیزهوش را رها کنم و به دنبال سهیل بروم.

کاش قدم بلند نبود. اگر قد بلند نبودم حتمن میز آخر نمی نشستم. آن وقت دیگر آن کار را نمی کردم. مگر ممکن است میز اول باشی و همچین کاری کنی؟ حالا که همه چیز تمام شد ولی اگر آن کار را نمی کردم نمره ی هندسه ی سال دومم هم بهتر می شد. اگر کمی خود دار بودم دیگر مجبور نبودم تمام مدت سال سوم برای فرار از چشم تو چشم شدن با ناظم ـ که همان دبیر ریاضی سال اول و دبیرهندسه ی سال دوم بود ـ دست به هر کاری بزنم. اگر آن کار را نکرده بودم می توانستم پیش دانشگاهی را هم همان  جا بمانم اما فرار از ناظم عذاب آور بود.

حالا که خیلی وقت از آن روز می گذرد. ولی اگر آن روز اتحاد اولر را به ما یاد نمی دانند چه قدر زندگی ام عوض می شد. اگر سهیل روی میز ضرب نمی گرفت « آقا بالا سر نخواستیم ....» . ولی به سهیل چه ربطی دارد . اگر خودم اتحاد اولر را متوجه می شدم دیگر بلند نمی شدم آن کار را انجام بدهم.

چه کار می توانستم بکنم ؟ تو هم بودی همین کار را می کردی. کف دستم را که بو نکرده بودم که معلم همان لحظه که من بلند شده ام برگردد و ببیند. هیچ کس دیگری ندید. فقط من٬ آقای عصاره و سهیل. همین

زندگی ظلم بزرگی به من کرد فقط به خاطر این که رقصم گرفته بود.